منوچهر همايون‌پور، خواننده موسيقي ايراني در اولين هفته بهار سال جاري رخت از اين جهان فاني برکشيد و رفت.

     منوچهر همايون‌پور، خواننده موسيقي ايراني اوايل دهه 1330، شنبه شب پس ديدن برنامه اي از تلويزيون که در مورد موسيقي و با حضور خودش ضيط شده بوده، جان به جان آفرين تسليم کرده است.

    همايون‌پور درسال1303دربروجرد متولد شد. پس از پايان تحصيلات متوسطه در سال 1322 در وزارت کشاورزي استخدام شد. وي بعدها به وزارت دارايي منتقل ودر سال 1354 بازنشسته شد.

     آغاز کار هنري همايون پور به سال 1324وبا اجراي آوازي در بي سيم (راديو)باز مي گردد.آشنايي او با استاد صبا درسال 1326 موجب پيشرفت سريع او در عالم موسيقي شد ودر تکوين شخصيت هنري وي بسيار تاثير گذاربود.به طوري که بعدها ازوي به عنوان يکي از خوانندگان صاحب سبک ومسلط به شعر و ادبيات ياد مي‌شد.

       وي در طول بيش از 60سال فعاليت در زمينه آواز به عنوان يکي از صاحبنظران به راهنمايي هنرجويان موسيقي مي‌پرداخت. 

      از كودكي به شعرفارسي علاقمند بوده و داستاني‌هايي از شاهنامه را حفظ كرده و به همين دليل هم بعدها توانسته اين آثار را زمزمه  و آواز خواني را در پيش گيرد.او معتقد بود: يكي از دلايل افت آواز در ايران، پرخواني‌هاي بعضي خوانندگان است كه خيال مي‌كنند خواننده هستند در حالي كه در 20 و چند سال گذشته ما بيشتر از 2 تا 3 خواننده‌ي برجسته نداشته‌ايم.
     منوچهر همايونپور : ظهور موسيقي پاپي كه نه به معناي واقعي و علمي و نه به معناي واقعي لغوي پاپ است از ديگر مشكلات موجود ما بوده كه مردم ما را آسان پسند كرده است.  اصولا موسيقي و ديگر شاخه هاي آن مثل آواز در گذشته چيزي نبود كه هر هنرمندي يا كسي به آساني موفق شود آن را بدست آورد. يادم هست كه پس از اختراع گرمافون و صفحه كه صنعت چشمگير آن دوره به شمار مي‌رفت ما به آواز هنرمنداني مثل قمر الملوك وزيري، روح انگيز، تاج اصفهاني، بديع زاده و اديب خواستاري گوش مي‌داديم و برخي از اين آوازها را به كرات زمزمه مي‌كرديم. خود من نه معلمي داشتنم و نه امكاناتي اما آنقدر گوش دادم تا آوازها و دستگاه‌ها را در 10 سالگي شناختم. در سال 1323 كه ما در تهران تمرين آواز مي‌كرديم همه جا بوستان و جنگل بود در حالي كه نوجوانان امروزي درتهران جائي براي تمرين ندارند. مساله‌ي ديگر، اختراع وسايل صوت و تصويري است كه در آن دوره، خوانندگان، مجبور بودند در يك مجلس بدون ميكروفن صداي خود را به گوش 300 مخاطب برسانند.
   وي در خصوص اينكه چرا در برهه‌ كنوني شاهد ظهور خوانندگان بزرگ گذشته نبوده‌ايم با نشان دادن جزوه‌ها و دستورالعمل‌هاي آموزش و خواندن آواز ، از مفاهيم احساسي آواز و موسيقي، تصنيف و ترانه ، ارائه هنر، مركب خواني، گوناگوني، مناسب خواني، مرصح خواني، آواز انتخاب شعر و ... به عنوان فاكتورهايي اساسي در اين زمينه نام برد.
وي ياد آورشد: آواز و شعر و كلام و نغمه هر كدام در شنونده‌هاي مختلف، پيام هاي متفاوتي دارند و هيچ آواز و آهنگي بدون كلام قابل تعبير نيست. هر چند كه در موسيقي ما آهنگ هائي وجود دارند كه بدون كلام، احساس و انديشه را بر مي‌انگيزد مثل پيش در آمدي زيبا از درويش و شهناز اما به هر حال تفسيري نداشته و تاثير آنها در شنونده مبهم و غير قابل توصيف است. بنابراين آهنگ و آواز، زماني به مرحله‌ي تعالي مي‌رسد كه با شعري همراه شده باشد كه در اين مرحله به مقبوليت و تفسير مي‌رسد آهنگ به تنهايي قادر نيست كه پيامي اخلاقي، اجتماعي و عرفاني را به شنونده ابلاغ كند. اگر يك موسيقي بي كلام از هر كشوري براي 100 نفر اجرا شود تاثير اين موسيقي بي كلام بر اين تعداد متفاوت خواهد بود چون دريافت هاي انساني در هنر متفاوت است.اين است دليل مانايي موسيقي ايراني يعني آواز خوش دل انگيز با كلام آنهم چه كلامي! شعر! آنهم چه شعري؟ غزل فارسي كه خالق جهان اين موهبت الهي را تنها به فارسي زبانان اعطا كرده و برخي از آنها هم متقابلا اشعار خود را به آواز خوانان هديه كرده‌اند.
همايونپور ياد آور شد: توجه داشته باشيم كه زمانه به شدت در حال تغيير و تحول بوده و مردم روزگار ما خسته از شنيدن بيش از 30 گوشه موسيقي با چندين بيت و تصنيف هستند، آن ها ساده پسند شده‌اند!
 الان اوضاع و احوال زمانه تغييركرده است يعني نه ديگر خوانندگاني مثل تاج اصفهاني، قمرالملوك و ... ظهور خواهند كرد و نه ديگر انسان امروز كه سال‌هاي عمرش در پشت چراغ قرمز مي‌گذرد علاقه‌اي به آن اجراها خواهد داشت. كشتزار امروزين ما كشتزاري نيست كه از آن درختان پر ميوه بار آيد چون اين كشتزار آلوده و در غم است.