از هزاران سال پيش پنجم اسفند(24 فوريه) هرسال در ايران زمين« روز زمين » بوده و مراسمي بر گزار مي شده است. ايرانيان همه تلاش خود را بكار مي بردند تا زمين (محيط زيست) آلوده نشود . از آنجا كه زمين مادر و زاينده محصولات و توليدات و هستي بخش است و زنان نيز داراي همين خصلتها ي خوب هستند بعدا روز زمين به« روز زن و زمين» تبديل شد و در حقيقت روز فداكاريها قرار گرفت.
     پارسيان پنجم اسفند را « سپندارمذ » مي نامند . از زمان پايان كار ساسانيان ، بر گزاري مراسم اين روز هم مانند ساير اعياد ملي ايرانيان كمرنگ شد ، ولي پارسيان مهاجر و زرتشتيان و ايرانيان نقاط دور دست به آن وفادار مانده بودند كه به تدريج دوباره دارد رونق مي گيرد و مي رود تا بار ديگر جنبه ملي و همگاني به خود گيرد.
    « زن ايراني » همواره در طول تاريخ نمونه نجابت ، وفاداري ، شرافت ، اخلاق ، فداكاري ، گذشت و مهرباني بوده است و اين خصلت را همچنان حفظ كرده است . در تاريخ ملل ديگر به موارد متعدد از بي وفايي همسران دولتمردان و سياستمداران معروف اشاره شده است كه تاريخ با شكوه ايران عاري از اين ناپاكيهاست كه افتخاري بزرگ و نشانه تمدن ايراني است.